قطعه شعر زیر، توسط شاعر نوپا و با احساس فرزند روستای اورنج جناب آقای داور جمالی فر که سالیانی است در بزرگ شهر دود و آهن ، پایتخت ایران شهر به نام تهران زندگی می کنند؛ به خاطر روستای مادرزادیش دلتنگ گشته ، دست به قلم برده احساسات خود را بدین گونه بیان داشته اند.
توکَنـــوب طاقتیم آللــــه گینـــــــــه دیوانه کیمین
باخیـــــرام عکسیده من کنـــــدیمه بیگانه کیمین
گؤرورم عکسیمــــی اؤز کندیمیــــــــزین آرخیندا
آغلیرام خـــالی اؤلام بیـــر دؤلی پیمــانه کیمین
دام دووارلار هامّســــــی خاطیــردی ایندی منه
دئیرم کاش یول اؤلانمئیــدی بو تهـــرانه کیمین
خاطیریمدن کی کئچیر درسه گئدن گــــــونلریمیز
باخیـــرام دام دووارا مـــن ده لـــی یوانه کیمین
حاجیلار مروه صفا ده نئجه لوهلیـــــر یا قـــــــاچیر
لایـــق اؤلسام قاچارام بوردان امیـــن جانه کیمین
بیرزامان شمع کیمین هی اریدون سن من ایچون
اینــــدی نـــؤلار دؤلانـــــــام باشووه پروانه کیمن
گؤتوروب جامتـــــــایمی هی دؤلانام کؤشه نی من
اؤتـــارام مــــــال داواری یـــــازلا زمستــــانه کیمین
نـــــــــذیریم وار کی محـــــرمده گئــــدم کندیمـیزه
سؤیونــــام سینـــــــه وئـــــرام شام غـــریبانه کیمین
من کی شاعــــــــــر دئیرم یاخچی یازام سؤزلریمی
کندین عشقینده یانیر داوری پــــــــــــــروانه کیمین
داور جان خداوند به حق داوری خود قلمتان و شعورتان را همیشه سبز و پر شکوفه نمایاد.
